Mama wypalona życiowo

Czy to brzmi znajomo?

• Czujesz, że wszystko to, co łączy się z rolą mamy po prostu Cię przytłacza. Jest tego za dużo.
• Zamiast czuć szczęście, jesteś zmęczona, poirytowana i drażliwa.
• Drobiazgi wytrącają Cię z równowagi i jedyne, o czym marzysz, to czas bez dzieci.
• Czujesz się więźniem w swoim własnym życiu.
• Nie masz najmniejszej ochoty na wspólne spędzanie czasu, spacery, wyjścia, przeżywanie fajnych rzeczy.
• Wiesz, że powinnaś postarać się bardziej, ale nie masz na to siły. Powinnaś okazywać więcej troski, rozumieć dziecko, pogłębiać z nim więź, jednak trudno Ci wykrzesać na to energię.

Czy zdarza Ci się czasem czuć, że nie dajesz sobie rady w roli mamy? Może masz już tego wszystkiego dość i po prostu chcesz spokoju? Czy towarzyszy Ci wypalenie? A może słowa „mama wypalona” pasują do tego, jak się czujesz?

Czy wraz z tą myślą pojawia się u Ciebie poczucie winy? A może masz wrażenie, że tylko robisz dobrą minę do złej gry? Gdyby ktokolwiek przyjrzał się Twojemu życiu, uznałby, że ponosić ciągle porażki. Czekasz przecież wciąż na wieczór, gdy Twoje dziecko pójdzie spać. Odsyłasz je, aby wreszcie pobawiło się samo lub zajęło swoimi sprawami.

Wypalenie życiowe mamy to problem, z którym mierzy się coraz więcej kobiet. I w końcu przestajemy udawać, że wszystko jest dobrze. Wypalenie to skomplikowany problem przede wszystkim dlatego, że wiele z nas czuje, że nie wypada czuć się źle w roli mamy. Kiedy zaczynam mówić o wypaleniu, często słyszę: ale przecież ja kocham moje dzieci. Okazuje się jednak, że miłość nie ma tu nic do rzeczy. Wypalona mama wcale nie kocha swoich pociech mniej niż ta, która wypalona nie jest. To, jak wygląda relacja z dziećmi to odległa galaktyka. W wypaleniu życiowym mamy chodzi o to, jak kobieta czuje się ze sobą. Jej emocje, myśli i zachowania mogą ostatecznie wpłynąć na relacje z dziećmi i pozostałymi bliskimi, ale w wypaleniu chodzi przede wszystkim o kobietę.

Wypalenie życiowe to wcale nie jest scenariusz, którym trzeba żyć!

Przyjrzyj się swojemu życiu i zastanów się, czy któraś z poniższych odpowiedzi opisuje Twój stan:

• Mam dość mojej złości, braku cierpliwości do dzieci i krzyków.
• Denerwują mnie drobiazgi, od razu się odpalam.
• Zdarza się, że uważam się za złą mamę i nie potrafię sobie radzić w tej roli.
• Jestem tym wszystkim strasznie zmęczona i przeciążona.
• Mam dość wrażenia, że jestem uwięziona w tej roli i nie mam szans na realizowanie celów poza macierzyństwem.

Każde powyższe zdanie może być Twoją wskazówką na rozwojowej mapie. Jeżeli czujesz się w taki sposób, musisz podjąć decyzję. Co dalej? Czy to już ten moment w życiu, gdy zaczniesz coś z tym robić? Przeciążenie rolą mamy, wyczerpanie albo wypalenie to nie jest coś, na co jesteś skazana. To jest kryzys, czyli coś, co się rozwiązuje. Kiedy dzieje się źle, nie musisz w tym tkwić. Możesz stopniowo działać, wprowadzać drobne zmiany, a przede wszystkim krok po kroku uspokajać swoje życie.

Podczas kursu Mama wypalona życiowo:

• zrozumiesz, co Cię wypala i co sprawia, że tracisz resztki cierpliwości
• nauczysz się rozpoznawać wczesne objawy wypalenia i reagować na nie
• poznasz skuteczne metody radzenia sobie ze stresem i napięciem
• popracujesz nad swoimi ograniczającymi przekonaniami
• wprowadzisz w swoje życie narzędzia, dzięki którym zaczniesz chronić swój spokój i życiową równowagę

i co najważniejsze, wywołasz zmiany w swoich dzieciach. Wypalenie mamy ma wpływ na całą rodzinę. Twój spokój, lepsze radzenie sobie ze stresem, większa odporność psychiczna nawet w tych najtrudniejszych momentach, stworzą wokół Ciebie atmosferę bezpieczeństwa. Twoje dziecko bardzo z tego skorzysta.

Mama wypalona – to coś, do czego niedawno zaczęłyśmy się przyznawać.

Wokół roli mamy krąży tak wiele mitów, przekonań i oczekiwań, że wiele kobiet wolało (i pewnie nadal woli) nie mówić o swoich prawdziwych odczuciach i wątpliwościach. Żadna inna rola nie wydaje mi się tak obciążona słowem powinnam.

Mama powinna być szczęśliwa, opanowana, spokojna, spełniona, zadowolona. Powinna świetnie wszystko organizować, rozumieć, umieć. Jeśli zajmuje się dziećmi w domu, powinna znaleźć sobie pracę. Jeśli pracuje, powinna zastanowić się nad tym, czy nie zaniedbuje dziecka. Jeżeli realizuje swoje pasje, powinna pomyśleć o dzieciach. Jeśli nie robi nic dla siebie, powinna przestać robić z siebie męczennicę. Powinna zadbać o siebie, ale musi przecież bardziej akceptować siebie. Ma skupić się na rodzinie, ale też musi mieć coś poza rodzicielstwem, bo dzieci kiedyś urosną. Powinna posprzątać dom, ale nie robić z niego muzeum. Gotować samodzielnie posiłki, ale przestać spędzać całe dni w kuchni.

Co jeszcze? Każdy kawałek życia kobiety-matki jest opakowany w powinnaś, nie możesz, zrób wreszcie, zastanów się. W każdym kawałku życia tkwi ocena, osąd, najczęściej negatywny. Wszystko byłoby ok, gdybyśmy nie brały tego do siebie. A jednak większość z nas słyszy z tyłu głowy tę myśl: powinnam. I coraz bardziej wypala się w tej roli.

Wyobrażam sobie świat, w którym kobieta zostaje mamą i po prostu nią jest. Stara się, jak może. Daje z siebie tyle, ile ma. Uczy się siebie i poznaje swoje dziecko. Razem z nim wzrasta, a słowo powinnam zamienia na chcę i wybieram.